Vanaf 01-07-2011 wordt de site niet meer aangevuld.
De nieuwe site is:
www.alles-overstijgend.nl
en zal onder mijn eigen naam worden geproduceerd.
Week 19, 2011.
Her-denken. Herdenken als woord is interessant. Herdenken is datgene wat je dacht opnieuw te herdenken. Althans in de letterlijke vorm. Is herdenken dan niet eigenlijk hervoelen, herervaren, herbeleven, herinneren? Herdenken is eigenlijk heel vreemd. Het doet ook rationeel aan. Herdenken is iets loos, iets niets. Het denken aan iets wat geweest is helpt simpelweg niet. Er veranderd namelijk niets. Wat hebben alle herdenkingen over de wereld gebracht. Het lijkt op een geïsoleerd moment. Een moment uit het verleden wat in een korte ceremonie of bijeenkomst plaats vindt. Ook hier weer ten overvloede, er is geen oordeel over herdenken. Ik bekijk juist wat herdenken doet met mensen.
De rest van de tijd klooien we wat aan behalve op het moment waarin herdacht wordt.
In hoeverre kom je daar als mens mee weg. Als je de rest van de tijd alles aan je laars lapt wat je in dat ene moment herdenkt, wat voor zin heeft herdenken dan behalve een soort collectiviteitgevoel van bezinning. Wat voelt, ervaart, beleeft en (her)inneren de mens in deze momenten en waar blijft dat wanneer de mens het moment van denken verlaat?
Als herdenken je niet verrijkt met inzichten en transformatie waar doe je het dan voor?
Het opdringerige van de herdenkingen voelen zeer ongemakkelijk voor mij als de dag daarna alles wat met die herdenking te maken had met voeten getreden wordt. Het is niet wat ik Waarneem maar wat de mens laat zien.
Als herdenken, om welke moverende reden dan ook, een moment oplevert van collectief bewustZijn heeft herdenken zich omgezet in voelen, beleven, ervaren en (her)inneren. Dan is het geen herdenken meer maar laat je datgene waarom je herdenkt doorstromen naar het dagelijkse leven. En daar neem ik weinig van Waar.
Ik vraag mij af waarom er geen herdenkingen zijn voor alle natuur die de mens vernietigd heeft. Waarom er geen herdenkingen zijn voor alle dieren die de mens uitgemoord heeft.
Week 18 2011.
Ben je wie je bent. Zeg je wat je doet en doe je wat je zegt. Of laat je de context bepalen in hoe je jezelf manifesteert? Als voorbeeld gebruik ik het bij velen bekend staande verhaal over Petrus. Hij verraadde Jezus omdat de context anders was. En daarin kon hij kennelijk niet anders dan Jezus verraden. De werkelijke reden van zijn verraad was het redden van zijn eigen hachie. En dat is nu precies waarom de mens enerzijds A zegt en anderzijds B doet. De context veranderd en daarmee ook de bedoeling van datgene wat er aan de hand is. De bedoeling heeft altijd de voorrang en daarmee maakt de mens zich afhankelijk van de context. En daarmee permiteert de mens om zijn dualtiteit op een rationele en mentale te mogen misbruiken. Niets is minder waar. Het is juist de verantwoordelijkheid van ieder mens om, wie je bent te manifesteren Waarbij de context absoluut geelimineerd dient te worden. Onder alle omstandigheden Zijn Wie je Bent. Probeer het eens uit en zie hoe ver je komt. De leugen staat je al vanaf het begin tot je dienst. De bedoeling van wie je bent en wat je doet bepaalt de uitkomst. Als er ook maar een schijntje eigenbelang om de hoek komt is de mens geneigd alles overboord te gooien wat in de basis belangrijk is. En dan gaat de mens zo ver dat de ander daar voor moet wijken, hoe dan ook. En iedereen kijkt er naar en grijpt niet in. Behalve als het belangen behartigen of verdedigen aan de orde is. Dan staat het wapentuig klaar om gebruikt te worden onder het mom van medemenselijkheid. Het levert bij mij lachrimpels op. Waar te nemen hoe de 'petrus' in de mens zichzelf verloochent.
Petrus verraadde Jezus niet, hij verraadde zichzelf, zijn Waarheid en zijn WareZelf.
En of je nu humanist bent, religieus, gelovig en nog veel meer, er is maar één Waarheid.
De Waarheid van Wie je Bent, dat is namelijk de enige bedoeling van het leven. En dat is een schone kunst.
Week 47, 2010.Intelligentie.
IQ, SQ, EQ allemaal uitdrukking van een vorm van intelligentie. Ook de sociale- en emotionele quotiënt zijn gekoppeld aan een vaardigheid om zich te profileren. Het zijn afgeleide van de intelligentiequotiënt. Allemaal vaardigheden die de mens in staat stelt om te overleven. Overleven in de wereld van ongelijkheid. Hoe slimmer, socialer en (beheerst) emotioneler je bent des te beter word je in staat geacht te kunnen overleven. En dan vooral ten opzichte en ten koste van de medemens. Wat is de mens namelijk opgeschoten van de ontwikkeling van de intelligente-, sociale- en emotionele quotiënt behalve beter te overleven? Het leven bestaat niet uit overleven maar uit leven. Wat heb je aan een leven wat je overleeft en wat je niet leeft? De mensen die een, in het kader van IQ, SQ en EQ, minder leven ervaren kunnen wel een beter leven ervaren. Het dagelijkse bestaan is niet een kwestie van overleven maar van leven. Ik heb dat zelf kunnen ervaren in mijn reizen in de Sinaï woestijn. Daar lijkt overleven, naar westerse maatstaven aan de orde van de dag. Niets is minder waar. De mens leeft daar. Omdat er een vergelijk gemaakt wordt met het dagelijkse leven in de westerse landen lijkt het op overleven. Als mensen in aanraking komen met het westerse leven waarin IQ, SQ en EQ wordt weergegeven in een waarde kan ik me voorstellen dat het beeld van overleven een vorm krijgt. Buiten de ‘rijkdommen’ vindt een ander mens die daar niet mee bekend is geen leven. De waarde bepaling van IQ, SQ en EQ zijn richtlijnen voor de moderne en ontwikkelde mens, althans dat mag je zo geloven. Het is wederom een wedijver die snoeihard is en veel mensen devalueert in het dagelijkse bestaan. Juist die wedijver en strijd om wie het beste is bestaat uit overleven. Iedere strijd namelijk kent overleveraars en verliezers. Het leven kent dat onderscheid niet.
Het leven kent alleen dualisme, dat is een interne strijd. Het dualisme van bewustZijn en onbewustZijn. Maar iemand die onbewust is kan in één moment bewust worden. In het woord onbewust bestaat namelijk het woord bewust. Iemand die bewust is heeft geen behoefte om onbewust te zijn. Waarom zou je ook. Dat geldt ook in het woord overleven. In dat woord bestaat het woord leven.
En als iemand leeft waarom zou je dan moeten en willen overleven. Maar iemand die bezig is met overleven wil heel graag leven. Als je IQ, SQ en EQ nodig hebt in je leven dan ben je aan het overleven en nog niet toe aan te leven. Overleven en onbewust zijn betekent afgescheiden zijn van wie je bent. Je hecht waarde, in de letterlijke zin, aan je bestaan. En als je waarde hecht, in de letterlijke zin van het woord, aan je bestaan is dat wat je bent.
Waar je ook komt, de mens hecht waarde aan wat je bent. Het vraagt wat lef om het uit te proberen maar het is zeker de moeite waard om het volgende te ervaren. Als je ergens bent vertel dan dat je magazijnmedewerker bent en zie de reacties. Bij een ander ontmoeten met mensen vertel dat je meester in de rechten bent en zie wederom de reacties. De waarde, in de letterlijke zin van het woord, is zo afgrijselijk bepalend in de wereld dat de mens bijna niet meer durft te leven. Dan wordt het overleven en dat doe je door je IQ, SQ en EQ op te krikken. Het meest eenvoudige is om te vertellen en vooral te tonen wie je bent.
Dat is wijsheid en voor wijsheid bestaat geen quotiënt, dat is Weten. En Weten is er, Weten is leven en bewustZijn.
Week 45, 2010.
In een televisieprogramma hoorde ik iemand zeggen dat de mens niet zo digitaal moet zijn. Digi-taal is het ja of nee, open of dicht en 1 of 0. Heldere taal zou ik zeggen. De mens heeft de nuance ontdekt en steeds meer vraag ik mij af of dat nu zo’n ontdekking is. Als grondbeginsel is digi-taal heel erg duidelijk voor mij. Een kind heeft het meeste aan digi-taal. De nuance begint door te onderhandelen met kinderen. Met kinderen dien je niet te onderhandelen omdat zij geen behoefte hebben aan onderhandelingen. De onderhandelingen zijn zoethouders die door ouderen voorgehouden worden en om kinderen te ontwijken in datgene waar ze werkelijk antwoord op willen hebben. In het leven op aarde, met name in het leven van de dieren, geldt al eeuwen de digi-taal van eten of gegeten worden. De spreker uit het televisieprogramma bedoelde te zeggen dat de mens dat de mens juist wat meer in digi-taal dient te spreken en te Zijn dan het maar voortdurend interpreteren van alles wat gezegd en gedaan wordt. De enige manier om de digi-taal ook daadwerkelijk toe te passen is het noodzakelijk om, wanneer het geen ja of nee is te vragen naar de werkelijke waarheid van het gezegde door de ander. Natuurlijk houd ik van nuance echter in communicatie niet. Helderheid en duidelijkheid is het belangrijkste element in communiceren. Alles wordt daarin stuk genuanceerd en uiteindelijk begrijpt niemand er iets van. Ik ben mijn bewust dat ik veel letterlijk neem wat er wordt gecommuniceerd en dat het niet altijd past om duidelijkheid te vragen wanneer dat niet gegeven wordt. Ik kan dat wel begrijpen, echter snappen doe ik het niet. Als ik om de suiker vraag moet ik geen zoetjes krijgen. Dan had ik wel om de zoetjes gevraagd. Zo simpel is het eigenlijk. Een vraag stellen is simpel, het antwoord geven vaak niet. Niet dat het antwoord echt moeilijk is maar de mens wil liever geen rechtstreeks antwoord geven en moet dan een heel verhaal brengen en dat schijnt aannemelijker te zijn. Terwijl er heel veel mensen zijn die wel met een computer overweg kunnen. Een computer is hét voorbeeld van digi-taal. Een computer kent geen nuances. Het is simpel 1 of 0. Begrijp me goed, ik wil van niemand een robot maken, integendeel zelfs. Ik houd niet van robots omdat daar juist geen gevoel in zit. Maar in communicatie is het een vereiste om helder en duidelijk te zijn. De wereld is vol communicatie maar helderheid en duidelijkheid is ver te zoeken. Althans voor mij. Om nog een voorbeeld te geven van slechte communicatie zijn de zogenaamde snelle talkshows. Afgrijselijk hoe mensen andere mensen via communicatie benaderen. Het is eigenlijk geen communicatie, het is een verhoor. Mensen worden verhoord in plaats van gehoord. Als de ondervraagde niet snel genoeg antwoord binnen het format dan slaat de ondervrager genadeloos toe en wordt de persoon in kwestie misbruikt en afgeranseld. Publiekelijk aan de schandpaal genageld en te verstaan gegeven dat het zo niet werkt. Wonder boven wonder grinnikt de kijker om de pijnigingen die de ondervraagde moet ondergaan. De mens mag in zijn communicatie wat mij betreft meer de digi-taal spreken. Een heldere vraag met een duidelijk antwoord. Als de mens wel in staat is om zo met zijn/haar computer om te gaan waarom dan niet met een medemens.
Week 43, 2010.
Hufterig gedrag. Lomp, onbehoorlijk, onbehouwen, onbeleefd, onbeschaafd, onbeschoft, ongemanierd en onhoffelijk staan zo’n beetje synoniem voor hufterig gedrag.
Het is een klein beetje een nieuw mode woord aan het worden. Het is een heel oud woord uit de 18e eeuw. Ik kan me voorstellen dat dit woord net nog kan in het dagelijks gebruik om niet meteen aan de schandpaal genageld te worden. Het past in ieder cultuur want alle mensen schijnen ook dit element van het leven af en toe uit te dragen. Van jong tot oud en van rijk tot arm. Overal kom je het tegen. Bankiers die zich verrijken behoren ook tot de onder huftiger gedrag behorende mensen. En een jonge knul die onder het fietsen autospiegels kapot trapt en oud genoeg is om te weten dat het tot hufterig gedrag bestempeld zal worden door de autobezitters.
Wanneer kan je er van uit gaan dat het hufterige gedrag bewust is of wanneer het onbewust is?
Als iemand een opmerking over je haar maakt en niet meer dan zijn mening geeft maar wat verkeerd valt bij je kan je dan spreken van hufterig gedrag? Is hufterig gedrag eigenlijk altijd bewust? Kijkend naar de synoniemen tref je bij bijna allemaal de toevoeging on wat staat voor niet. Dat impliceert dat de mensen die hufterig gedrag vertonen weten wat het woord betekent zonder de toevoeging van on.
Dat zou weer impliceren dat mensen weten of zich bewust zijn wanneer ze gedrag vertonen met de toevoeging van het on. Zo ver je mij kunt volgen in deze eenvoudige redenatie.
Heeft iemand wel eens een baby hufterig gedrag zien vertonen. Zover mij bekend is daar nog nooit melding van gemaakt. Zoals met veel gedragingen vormt ook hufterig gedrag een imitatie van datgene wat de een de ander ziet doen. Soms wordt het in een overtreffende trap geïmiteerd.
De bankdirecteuren zijn nota bene vorige jaar ernstig toegesproken echter op dit moment worden de bonussen weer klaargemaakt om uit te betalen. Het hufterige gedrag zet zich voort. En waarom vindt iedereen dat maar gewoon en in orde. Waarom wordt hufterig gedrag prima gevonden. Bestaat het hufterige gedrag niet bij de toestemming die daar aan verleend wordt door de meerderheid. Zijn wij dan allen hufters? Is het niet zo dat wanneer je hufterig gedrag toestaat dat je dan ook daarmee hufterig gedrag goedkeurt en dus zelf ook een hufter bent? Kijk nog even naar de duiding voor hufterig gedrag. Als je onbeschoft gedrag toelaat ben je dan zelf ook niet onbeschoft?
Het lijken op papier wat heftige duidingen mijnerzijds maar het is wat dagelijks plaats vindt in de wereld. En iedereen vindt het goed. Of het wordt gedoogd maar dat is hetzelfde.
Ik wil niet oproepen tot een nieuwe dag maar ik doe het toch. Een dag van onhufterig gedrag. Meer kan je de mensheid niet bieden, een dat zonder hufterig gedrag. Het voelt bijna als de hemel.
Week 42, 2010.
Interpreteren.
De mens is in staat(?) om datgene wat waar genomen wordt te interpreteren. Interpreteren is niet meer en niet minder dan alles te overgieten met je eigen gevoelens en gedachten. Je plakt jouw plaatje om dat wat de ander doet of zegt. Een, in de figuurlijke zin en soms letterlijke, dodelijke gewoonte. Daarnaast laat de mens ook ruimte om de ander te kunnen laten interpreteren. Zonder die ruimte hoeft de ander ook niet te interpreteren. Waarom heeft de mens, de kwaliteit analyseren, omgezet in een voortdurende interpretatie van wat waargenomen wordt? Je kunt het verwarren met een eigen mening echter die redenatie gaat scheef. In dit geval is het hebben van een eigen mening datgene wat voortkomt uit het kennen van alle feiten en omstandigheden en het vermogen om het daadwerkelijk anders gedaan te hebben. Maar is de vraag of je het ook daadwerkelijk anders gedaan zou hebben. Een voorbeeld in deze is voetbal. In de commentaren achteraf wordt aan de lopende band geïnterpreteerd. En per saldo levert het niets op dan een gesprek wat nergens toe leidt. Het interpreteren van het spel heeft geen enkele zin. Het heeft al plaats gevonden en de commentatoren doen niets anders dan laten blijken wat ze er van vinden en bovenal, daar schuilt de uitkomst van de interpretatie, zij zouden het anders gedaan hebben. Dit voorbeeld kan je voor veel gebruiken in de samenleving. Ik heb zelf ook geïnterpreteerd en dat heeft uiteindelijk alleen maar geleid tot ellende. Dat een en ander voortkwam uit onduidelijkheid is een belangrijk gegeven. Juist de duidelijkheid van communicatie laat interpretatie achterwege. Het zijn dus twee sporen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn enerzijds en anderzijds een eigen werking en uitkomst inhouden. Het interpreteren van iets waar je niet bij betrokken bent is gekletst en met een negatieve connotatie, geroddel. Het interpreteren waar je wel bij betrokken bent gaat op wanneer de boodschap onduidelijk is en wanneer je geen vragen stelt als de boodschap onduidelijk is. Want het stellen van vragen voorkomt interpretaties.
Je hoeft niet in te vullen en door middel van vragen stellen kom je achter de (mogelijke) bedoeling van wat iemand zegt of doet. Waarom heeft de mens behoefte om alles ingevuld te krijgen. Het juist niet interpreteren brengt helderheid en duidelijkheid door het stellen van de vragen. En antwoord krijgen op de vragen is aan de ander. Zelfs als je geen antwoorden krijgt is interpreteren een zinloze zaak. Het is dan (kennelijk) niet de bedoeling dat de ander je duidelijkheid geeft. Misschien omdat er redenen aan ten grondslag liggen die niet kenbaar gemaakt worden of misschien wel om………dit is nu een vorm van interpreteren. Het blijft lastig om je te verschonen van interpretaties. Het inzetten van een interpretaties haalt altijd de verantwoordelijkheid van de ander weg om helder en duidelijk te zijn. Laat het interpreteren voor wat het is en stel de vragen die horen bij onduidelijkheid. Of als de boodschap onduidelijk is laat die onduidelijkheid bestaan als de ander dat wenst en ga door met waar je mee bezig was. Want het vraagt veel energie en uithoudingsvermogen om het handelen van iemand of wat iemand zegt te interpreteren. Je kunt nooit weten wat de ander voor ogen staat met onduidelijkheid. Of simpelweg zijn er momenten dat het nooit meer te achterhalen is waarom iemand iets bedoeld heeft. Het mooiste voorbeeld vind ik een Nederlandse musicus die bekend staat als Bach specialist. Hij heeft zijn hele leven alle muziek van Bach geïnterpreteerd met als doel dat hij als enige(?) in staat is om de muziek van de componist op dezelfde wijze te spelen als ware hij de componist zelf. Mooi levenswerk echter we zullen het nooit weten.
